1. Zwiastowanie najświętszej Maryi Pannie iż jest Matką Syna Bożego
W szóstym miesiącu Bóg posłał Archanioła Gabriela do miasta Galilejskiego zwanego Nazaret, do dziewicy zaręczonej z mężczyzną o imieniu Józef, z rodu Dawida. Dziewicy było na imię Maryja.
Anioł przyszedł do niej i powiedział; „Raduj się Łaski Pełna, Pan z Tobą”.
Ona zmieszała się na te słowa i rozważała co znaczy to pozdrowienie.
Wtedy Anioł powiedział do Niej.
Nie bój się Maryjo, bo Bóg obdarzył Cię łaską.
Oto poczniesz i urodzisz syna i nadasz mu imię Jezus.
Będzie on wielki i zostanie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego Praojca Dawida.
Będzie królował nad domem Jakuba na wieki, a Jego królestwo nie będzie miało końca.
Wtedy Maryja zapytała Anioła.
„Jak to się stanie, skoro nie znam pożycia małżeńskiego?”
Anioł jej odpowiedział;
„Duch Święty stąpi na Ciebie i osłoni Cię moc Najwyższego, dlatego Święte które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym”.
Oto Twoja krewna Elżbieta, pomimo starości poczęła syna i jest już w szóstym miesiącu, chociaż uważa się ją za niepłodną.
Dla Boga bowiem nie ma nic nie możliwego.
A Maryja tak odpowiedziała.
„Jestem służebnicą Pana, niech mi się stanie według Twego Słowa”.
Wtedy odszedł od niej Anioł.
2. Nawiedzenie Świętej Elżbiety
W tych dniach Maryja wybrała się w drogę i spiesząc się, poszła w górskie okolice do pewnego miasta Judzkiego.
Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę.
Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, podskoczyło dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę.
I zawołała donośnym głosem; „Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony owoc Twojego łona!”
Czemu zawdzięczam to, że matka mojego Pana przychodzi do mnie? Gdy tylko usłyszałam Twoje pozdrowienie, podskoczyło z radości dzieciątko w moim łonie.
Szczęśliwa jest Ta, która uwierzyła że wypełnią się Jej słowa, powiedziane przez Pana.
Wtedy Maryja odpowiedziała;
Wielbi Pana Moja Dusza, i mój duch rozradował się w Bogu, moim Zbawicielu, bo spojrzał na uniżenie swojej służebnicy.
Odtąd wszystkie pokolenia bedą mnie nazywać szczęśliwą, gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmogący.
Święte jest Jego imię!
Jego miłosierdzie przez wszystkie pokolenia dla tych, którzy się Go boją.
Okazał moc swego ramienia,
Rozproszył zarozumiałych pyszałków, panujących usunął z tronów, a wywyższył poniżonych.
Głodnych nasycił dobrami.
Ujął się za swoim sługą Izraelem, kierując się swoim miłosierdziem, jak to obiecał naszym przodkom, Abrahamowi i jego potomstwu na wieki.
Maryjo, nasza Matko,
cała jesteś przepełniona miłością.
Zawsze pojawiasz się tam,
gdzie inni wyczekują Twojej pomocy.
Przenikasz swym wejrzeniem wnętrze każdego człowieka,
który znajduje się w potrzebie,
a czynisz to z wielkim miłosierdziem,
które uczy nas służebnego działania i wrażliwości serca na potrzeby innych.
3. Narodzenie Pana Jezusa
W owym czasie wyszedł dekret cesarza Augusta, aby spisać ludność całego świata.W owym czasie wyszedł dekret cesarza Augusta, aby spisać ludność całego świata.
Ten pierwszy spis odbył się gdy Kwiryniusz był namiestnikiem Syrii.
Szli więc wszyscy, każdy do swojego miasta.
Wyruszyli też i Józef z Galilei z miasta Nazaret do Judei, do miasta Dawidowego zwanego Betlejem, gdyż pochodził z domu rodu Dawida, aby zapisać się wraz z poślubioną sobie Maryją, która była brzemienna.
Gdy tam przebywali nadszedł dla Niej czas rozwiązania.
W Grocie Narodzenia, w stajence Maryja urodziła swojego pierworodnego syna, owinęła go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w mieszkaniu.
Przebywali też w tej okolicy pasterze.
Kiedy nocą pilnowali swego stada, nagle ukazał im się Anioł Pana, a chwała Pana zewsząd ich oświeciła.
Wtedy ogarnął ich wielki lęk, lecz Anioł powiedział im;
Nie bójcie się!
Oto bowiem ogłaszam wam wielką radość, która stanie się udziałem całego ludu;
„Dziś w mieście Dawida urodził się wam zbawiciel, który jest Chrystusem Panem.
A to będzie dla was znakiem;
„Znajdziecie Niemowlę owinięte w pieluszki, położone w żłobie.”
I zaraz przyłączyło się do Anioła mnóstwo zastępów niebieskich, które wysławiali Boga słowami;
„Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom których sobie upodobał”.
Gdy Aniołowie odeszli od nich do nieba, pasterze mówili do siebie;
„Chodźmy do Betlejem, zobaczymy to co się stało, a co nam pan oznajmił”.
Poszli więc i znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę leżące w żłobie.
A gdy ich zobaczyli, upadli na kolana i oddali dzieciątku pokłon.
Następnie opowiadali co im zostało objawione o tym chłopcu.
Wszyscy którzy to usłyszeli, dziwili się temu co pasterze im mówili, a Maryja zachowała wszystkie te słowa i rozważała je w swoim sercu.
Pasterze wrócili, chwaląc i wysławiając Boga, za wszystko co usłyszeli i zobaczyli zgodnie z tym co im zostało oznajmione.
Gdy minęło osiem dni, obrzezano Chłopca i nadano mu imię Jezus, którym nazwał go Anioł jeszcze przed jego narodzeniem.
Tak długo wyczekiwany przez ludzkość Bóg nadszedł, lecz nie w majestacie jak się spodziewano, tylko w skrajnym ubóstwie.
Z miłosierdzia ku ludziom słowo stało się Ciałem, a Ty Maryjo Drogą, po której na ziemie zstąpiła miłość.
Naucz nas zawierzania Miłości Bożej, abyśmy wszyscy mówili;
„Moja Dusza Wielbi Mego Pana, Jedynego Boga”.
4. Ofiarowanie Pana Jezusa w Świątyni
Gdy minęły dni ich oczyszczenia, zgodnie z Prawem Mojżeszowym, zanieśli go do Świątyni aby ofiarować Panu.
Tak bowiem było napisane w Prawie Pańskim;
„Każdy pierworodny syn będzie poświęcony Panu”.
Mieli również złożyć ofiarę, zgodnie z nakazem Prawa Pańskiego, parę synogarlic lub dwa młode gołębie.”
Żył wtedy w Jeruzalem człowiek sprawiedliwy i pobożny, który miał na imię Symeon.
Oczekiwał on pocieszenia Izraela, a Duch Święty był z nim.
Duch Święty oznajmił mu, że nie umrze, dopóki nie zobaczy Chrystusa Pańskiego.
Kierowany przez Ducha Świetego, przyszedł do Świątyni, gdy rodzice wnosili Jezusa, by wypełnić odnoszące się do Niego przepisy prawa.
On wziął go na ręce i uwielbiał Boga słowami;
„Teraz o Władco,
zgodnie z Twoim Słowem pozwalasz swojemu słudze odejść w pokoju,
bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie,
które przygotowałeś wszystkim narodom.
Światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela”.
Jego ojciec i matka dziwili się temu co o Nim mówiono,
i błogosławił ich Symeon,
a do jego Matki Maryi powiedział;
„On został dany aby w Izraelu wielu upadło,
i wielu powstało,
i aby był znakiem któremu bedą sprzeciwiać się.
Twoją duszę miecz boleści przeszyje,
aby zostały ujawnione przewrotne myśli wielu”.
Kiedy wypełnili wszystko zgodnie z Prawem Pańskim wrócili do Galilei,
do swojego miasta Nazaret.
Chłopiec rósł i nabierał sił,
napełniając się mądrością,
a łaska Boża była z Nim.
Wielkie szczęście dotknęło Cię Matko, jednak nie zatrzymujesz go dla siebie,
w całości należysz do Boga,
i Jemu oddajesz wszystko co najcenniejsze.
Całkowicie zdana na Jego łaskę,
oddajesz Jezusa Bogu.
5. Odnalezienie Pana Jezusa w Świątyni
Jego rodzice każdego roku chodzili do Jeruzalem na Święto Paschy. Jego rodzice każdego roku chodzili do Jeruzalem na Święto Paschy.
Gdy miał 12 lat,
udali się tam ze zwyczajem świątecznym.
Kiedy wracali po skończonych uroczystościach,
młody Jezus pozostał w Jeruzalem,
o czym nie wiedzieli jego rodzice, myśląc że jest wśród pielgrzymów.
Przeszli jeden dzień drugi,
i spostrzegli że wśród powracających nie ma ich syna.
Szukali Go miedzy krewnymi i znajomymi,
a gdy Go nie znaleźli,
wrócili do Jeruzalem.
Dopiero po trzech dniach odnaleźli syna w świątyni,
jak siedział pośród uczonych w Piśmie Świętym,
słuchał ich i zadawał im pytania.
Wszyscy którzy Go słuchali byli zdumieni bystrością Jego umysłu i odpowiedziami.
Gdy Go zobaczyli, zdziwili się.
Matka powiedziała do Niego;
„Dziecko, dlaczego nam to zrobiłeś?
Twój ojciec i ja pełni bólu szukaliśmy Ciebie.
On im odpowiedział…..
Dlaczego mnie szukaliście,
czy nie wiedzieliście że muszę być w tym, co należy do mego Ojca?
Oni jednak nie zrozumieli tego co im powiedział.”
Maryjo,
spraw abyśmy nigdy nie zbłądzili z drogi, którą wskazał nam Twój syn Jezus Chrystus,
i aby jego pragnienie serca,
było naszym codziennym życiem🙏🥰